Fenno Moes

Hoe ben je in het trainingsvak terecht gekomen?
Van origine heb ik een onderwijsachtergrond als leraar geschiedenis, Nederlands en drama. Aan het begin van mijn carrière werkte ik als acteur in een training voor zelfstandigen. Ik vond dat heel interessant, ging steeds meer onderdelen van de training verzorgen. Daarna ben ik er nooit meer mee gestopt. Heel af en toe werk ik nog als trainingsacteur, maar dan vooral om collega’s aan het werk te zien.

Wat drijft jou als trainer?
Ha, dat is een goede vraag! Het maakt me echt gelukkig als ik mensen instrumenten of inzichten kan geven om hun leven vorm te geven. Er is volgens mij maar weinig dat belangrijker is dan je te kunnen uiten, jezelf ontplooien en, als het nodig is, voor jezelf opkomen. Soms hoor ik jaren later hoe iemand naar aanleiding van een gesprek met mij of door een training zijn of haar leven een andere richting heeft gegeven. Dan ben ik helemaal blij want daar doe ik het voor!

Hoe werk jij?
Ik ben geen trainer die zegt hoe het moet. Ik heb geen beste manier van communiceren die ik je kan leren. Mensen komen tot hun eigen inzichten, kiezen wat het beste bij hun past. Belangrijk is dat mensen zich realiseren dat ze invloed hebben de situatie. “Zo ben ik nu eenmaal” gaat je niet verder brengen. Ga de dialoog aan, en als dat niet werkt of niet kan, dan is het belangrijk om het zo in te richten dat je toch prettig kunt werken of leven. “Wat kun je wel doen”, daar ga ik van uit.
In mijn trainingen ga ik voor een praktische aanpak. Leren door doen. Als iemand iets moeilijk vind, dan vraag ik door naar waar het precies om draait en daarna gaan we het meteen oefenen. Ook wanneer een groep een bepaald thema of vraag heeft, dan ga ik op zoek naar manieren om concreet aan de slag te gaan.

Jouw motto is “Een dag niet gelachen is een dag niet geleerd”.
Dat klinkt misschien vooral als gezellig, en dat is ook zo, maar er is een andere reden dat ik het belangrijk vind. Juist bij spannende of lastige zaken, en dat zijn mijn trainingen bijna altijd, is het belangrijk dat er gelachen wordt. Voor balans en evenwicht. In de hersenwetenschap is trouwens ook aangetoond dat als je plezier hebt, er stofjes in je lichaam worden aangemaakt die er voor zorgen dat nieuwe dingen op een andere manier in je hersenen worden opgeslagen. Je leert makkelijker als je plezier hebt en lacht!

Wat zijn jouw lessen uit corona-tijd?
Wat ik persoonlijk mis is het mensen echt in de ogen kunnen kijken, kletsen, snel even iets checken en afstemmen. En zoals velen heb ik even pas op de plaats moeten maken. Ik realiseer me opnieuw dat niet alles in het leven maakbaar is, en heb weer duidelijker wat echt belangrijk voor me is.
Ik zie veel veranderingen in de maatschappij als het gaat over communicatie. Er is veel meer digitaal overleg en mensen werken massaal thuis. In de dagelijkse praktijk zijn de regels over grenzen stellen en afstand houden ineens heel anders. Dat heeft effecten binnen het werk, op straat maar ook binnen gezinnen. Mijn jong volwassen dochters stellen ineens heel andere vragen over veiligheid en afstand houden. En niemand heeft alle antwoorden, niemand weet wat er gaat gebeuren. Omgaan met onzekerheid is iets wat we allemaal hard aan het leren zijn.
De automatische piloot werkt niet meer, en dat dwingt tot nadenken. Dat is misschien lastig, maar in essentie helemaal niet slecht. Als je altijd maar blijft doorgaan op dezelfde manier mis je allerlei nieuwe mogelijkheden. Mensen en organisaties kunnen er voor kiezen zaken anders te doen. Nu is er tijd om die kansen te pakken.